Imbuhan dalam bahasa Melayu: Perbezaan antara semakan

k
tiada ringkasan suntingan
k (Membalikkan suntingan oleh 58.26.8.3 (Perbincangan) kepada versi terakhir oleh Hzb pangus)
kTiada ringkasan suntingan
[[Bahasa Melayu]] merupakan sebuah bahasa [[Aglutinasi|aglutinatif]] diyang mana '''[[imbuhan]]''' dibubuh pada kata akar untuk mengubah fungsi kata tersebut dalam ayat atau menukar ertinya kepada sesuatu yang berkaitan dengan kata akar itu. Imbuhan dalam bahasa Melayu terdiri daripada imbuhan '''awalan''', imbuhan '''akhiran''', imbuhan '''apitan''' dan imbuhan '''sisipan'''.
 
Contoh imbuhan awalan termasuk "me(n)-", "pe(n)-", "di-", "ber-", "ter-" dan "ke-", manakala imbuhan akhiran pula termasuk "-an", "-kan", "-i". Imbuhan apitan merupakan penggunaan imbuhan awalan dan akhiran serentak pada satu kata akar, seperti "ke-" + "ada" + "-an" menjadi "keadaan". Imbuhan sisipan merupakan imbuhan istimewa yang dibubuh di tengah kata akar untuk mengubah fungsi ertinya, cth: "-el-", "-em-", "-en-" dan "-er-".
 
Sebagai bahasa aglutinatif, bahasa Melayu boleh menindankan imbuhan pada kata yang sudah berimbuhan, cth: "kepenggunaan" adalahialah hasil pembubuhan "ke-" pada "penggunaan" yang terbentuk daripada kata akar "guna" yang dibubuh apitan "ke…an".
 
:''Untuk keterangan lanjut, rujuk pautan-pautan di bawah [[#Penggunaan imbuhan mengikut jenis kata|Penggunaan imbuhan mengikut jenis kata]].''
9,157

suntingan