Perbezaan antara semakan "Kemelayuan"

3,549 bait ditambah ,  2 tahun lalu
 
 
Di [[Malaya British]], prinsip 'masyarakat majmuk' menggariskan tatanan sosial zaman penjajah dan pasca kolonial moden. Dari abad ke-17 ke-19, pentadbir-pentadbir kolonial-pertama Belanda, diikuti oleh British-mendefefinasikan maksud 'Melayu' dan 'Melayu', menetapkan sempadan yang disahkan oleh peraturan undang-undang dan dasar,<ref>{{harvnb|Hood Salleh|2011|p=28}}</ref> Selepas penubuhan [[Negeri-negeri Selat]] pada tahun 1824, konsep etnik Melayu secara beransur-ansur menjadi 'negara Melayu', suatu identiti yang diterima oleh kuasa penjajah dan orang Melayu sendiri, terutamanya hasil daripada peningkatan orang lain yang sama ada Eropah atau Cina. Seawal tahun 1840-an, penulis [[Abdullah Munshi]] menggunakan istilah [[Bangsa Melayu]], dan istilah itu secara beransur-ansur memasuki sfera awam. Banci penjajahan 1891 mengiktiraf tiga kategori kaum, iaitu, Cina, Tamil, dan Melayu. Dengan peningkatan imigresen buruh Cina dan India ke Tanah Melayu pada awal 1900-an, masyarakat majmuk ditubuhkan, di mana konsep Melayu sebagai sebuah negara menjadi tetap dan tidak dapat dilupakan.<ref>{{harvnb|Hood Salleh|2011|p=28}}</ref>
 
=== Dekolonisasi dan zaman moden ===
[[Fail:Malay_tricolour.svg|kiri|thumb|300x300px|[[Tiga warna Melayu]] moden untuk melambangkan kemelayuan.]]
[[Nasionalisme Melayu]], yang berkembang pada awal tahun 1900-an, mempunyai budaya bukannya watak politik. Perbincangan tentang 'negara Melayu' memfokuskan kepada persoalan identiti dan perbezaan dari segi adat, agama, dan bahasa, dan bukannya politik. Perdebatan yang mengelilingi peralihan itu berpusat pada persoalan siapa yang boleh dipanggil orang Melayu yang sebenar, dan gesekan itu membawa kepada kemunculan pelbagai puak di kalangan nasionalis Melayu.<ref>{{harvnb|Hood Salleh|2011|p=29}}</ref>
 
Orang-orang kiri dari [[Kesatuan Melayu Muda]] adalah antara yang paling awal yang muncul dengan [[Melayu Raya|Republik Indonesia]] yang ideal untuk identiti Pan-Melayu.<ref>{{harvnb|Blackburn|Hack|2012|pp=224–225}}</ref> Versi Kemelayuan yang dibawa oleh kumpulan ini sebahagian besarnya dimodelkan pada konsep antropologi bangsa Melayu, yang melampaui batasan keagamaan dan dengan tidak adanya peranan monarki.<ref>{{harvnb|Barrington|2006|pp=47–48}}</ref> Satu lagi percubaan untuk mentakrifkan semula Bahasa Melayu dibuat oleh gabungan parti politik sayap kiri, AMCJA, yang mencadangkan istilah 'Melayu' sebagai demokrasi atau kewarganegaraan untuk Tanah Melayu yang bebas.
 
Berikutan pemberontakan bersenjata yang dilancarkan oleh [[Parti Komunis Malaya]], aktiviti-aktiviti organisasi sayap kiri tercetus berikutan pengisytiharan [[Darurat Tanah Melayu|Darurat Malaya]] pada tahun 1948 yang menyaksikan penangkapan besar oleh kerajaan kolonial British.<ref>{{harvnb|Blackburn|Hack|2012|pp=224–225}}</ref> Perkembangan ini meninggalkan puak-puak moderat dan tradisionalis, dengan peluang untuk mendapatkan landasan mereka dalam perjuangan untuk kemerdekaan Tanah Melayu.<ref>{{harvnb|Blackburn|Hack|2012|p=227}}</ref> Para konservatif yang diketuai oleh [[Pertubuhan Kebangsaan Melayu Bersatu]], yang mempromosikan bahasa Melayu, Islam dan monarki Melayu dengan penuh semangat sebagai tonggak Melayu, muncul dengan sokongan yang popular bukan hanya dari penduduk Melayu umum, tetapi juga dari Raja-raja [[Majlis Raja-Raja]]. Bantahan besar-besaran dari kumpulan ini terhadap [[Malayan Union]], sebuah projek negara kesatuan, memaksa pihak British untuk menerima perintah federalis alternatif yang dikenali sebagai [[Persekutuan Tanah Melayu]].<ref>{{harvnb|Hood Salleh|2011|p=28}}</ref> Persekutuan itu kemudiannya disusun semula sebagai Malaysia pada tahun 1963.
 
Di zaman moden, tanggapan tradisional Melayu terhadap penguasa, yang bertanggungjawab untuk melindungi Islam di wilayahnya, adalah pusat di Malaysia dan Brunei. Di Brunei, ini telah diinstitusikan di bawah ideologi negara [[Melayu Islam Beraja]] yang diisytiharkan pada hari kemerdekaannya pada 1 Januari 1984. Sebagai sebuah kesultanan Melayu yang masih berfungsi, Brunei menempatkan institusi-institusi Islam di pusat kepentingan negeri. Ia mengekalkan hierarki sosial Melayu yang dihuraikan kepada masyarakat. Di Malaysia, sembilan kesultanan Melayu secara rasmi diserap ke dalam asas negara moden dan persatuan sejarah Melayu dengan Islam tertumpu dalam [[Perkara 160 Perlembagaan Malaysia]].
 
Tahap kemelayuan juga dikekalkan di luar Brunei dan Malaysia, khususnya, di kalangan masyarakat di kawasan pesisiran pantai [[Sumatera]] dan [[Kalimantan]] di Indonesia dan wilayah selatan [[Thailand]], yang secara sejarah diperintah oleh kesultanan Melayu, walaupun institusi tersebut telah lama dikeluarkan secara rasmi.
 
==Lihat juga==