Perbezaan antara semakan "Zaman Kegemilangan Islam"

Kuasa negeri biasanya tertumpu di Dar al Imara iaitu pejabat gabenor di dalam istana. Istana-istana ini mencuar tinggi melampaui kota yang dibina hasil daripada ribuan tahun penempatan manusia. Fungsi utama gabenor kota adalah untuk memberi perlindungan dan mengekalkan keteraturan undang-undang. Sistem ini adalah bertanggunjawab atas berlakunya percampuran pemerintahan autokrasi dengan pemerintahan autonomi di dalam kota. Setiap kawasan perumahan dan kebanyakan blok rumah pangsa besar telah melantik seorang wakil untuk berurusan dengan pihak berkuasa bandaraya. Kawasan-kawasan perumahan ini juga dijangka untuk membentuk pemuda-pemudi mereka menjadi militia untuk melindungi kawasan perumahan mereka sendiri, dan juga sebagai bantuan kepada tentera profesional untuk mempertahankan kota secara menyeluruh.
 
Ketua sesebuah keluarga diberi kuasa dalam pengurusan rumah tangganya tetapi kadi atau hakim boleh membincangkan dan menyelesaikan masalah dalam isu permasalahan sesama keluarga dan dengan keluarga lain. Dua wakil kanan kuasa perbandaran ialah kadi dan muhtasib. Mereka bertanggungjawab atas kebanyakan isu termasuklah kualiti bekalan air, penyelengaraan jalanraya, mengawal peletusan wabak penyakit, mengawasi pasar-pasar, dan pelaksanaan upacara pengebumian.
 
Lagi satu aspek kehidupan bandar Islam ialah wakaf, sesuatu amal kebajikan keagamaan yang terus berurusan dengan kadi dan imam. Melalui derma, kebanyakan tempat mandi awam dan kilang dibina dan hasilnya digunakan untuk membiayai pendidikan serta membekalkan pengairan untuk dusun luar bandar. Mengikuti pengembangan,sistem ini diperkenalkan kepada masyarakat Timur Eropah oleh Kerajaan Turki Uthmaniyah.
 
{{terjemahan}}
The head of the family was given the position of authority in his household, although a [[qadi]], or judge was able to negotiate and resolve differences in issues of disagreements within families and between them. The two senior representatives of municipal authority were the qadi and the [[muhtasib]], who held the responsibilities of many issues, including quality of water, maintenance of city streets, containing outbreaks of disease, supervising the markets, and a prompt burial of the dead.
 
Another aspect of Islamic urban life was [[waqf]], a religious charity directly dealing with the qadi and religious leaders. Through donations, the waqf owned many of the public baths and factories, using the revenue to fund education, and to provide irrigation for Orchards outside the city. Following expansion, this system was introduced into [[Eastern Europe]] by [[Ottoman Turks]].
 
While religious foundations of all faiths were tax exempt in the Muslim world, civilians paid their taxes to the urban authorities, soldiers to the superior officer, and landowners to the state treasury. Taxes were also levied on an unmarried man until he was wed. Instead of [[zakat]], the mandatory charity required of Muslims, non-Muslims were required to pay the [[jizya]], a kind of poll tax.
 
86

suntingan