Ex aequo et bono

Ex aequo et bono (dalam bahasa Latin bermaksud "sesuai dengan apa yang dianggap benar dan baik") ialah istilah undang-undang yang merujuk kepada kewibawaan hakim untuk mengambil keputusan bukan berdasarkan undang-undang, tetapi berdasarkan apa yang mereka anggap adil.[1]

Perkara 38(2) Statut Mahkamah Antarabangsa menyatakan bahawa mahkamah dapat memutus suatu perkara secara ex aequo et bono hanya jika pihak-pihak yang terlibat dalam perkara tersebut telah menyatakan kesepakatannya.[2] Pada tahun 1984, Mahkamah Antarabangsa menggunakan "kriteria keadilan" untuk menentukan sempadan antara Kanada dengan Amerika Syarikat di Teluk Maine.[3] Namun, Mahkamah Antarabangsa melakukan hal ini bukan berdasarkan Perkara 38(2) yang mengingati perkara ini belum pernah digunakan dalam perkara Mahkamah Antarabangsa.

Sementara itu, Perkara 33 Peraturan Arbitrase Suruhanjaya Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mengenai Undang-Undang Perdagangan Antarabangsa (UNCITRAL) (1976)[4] mengatur bahawa arbitrator hanya dapat menerapkan hukum yang berlaku kecuali jika perjanjian arbitrasenya mengizinkan arbitrator untuk mempertimbangkan perkara secara ex aequo et bono atau amiable compositeur.[5]

Nota kakiSunting

  1. ^ O'Connell, International Law (2nd ed., 1970), Vol. 1, p. 14.
  2. ^ "Statute of the Court". International Court of Justice. Diarkibkan daripada yang asal pada 2011-06-29. Dicapai pada 2010-06-30.
  3. ^ "Case concerning delimitation of the maritime boundary in the Gulf of Maine Area" (PDF). International Court of Justice. 12 Oktober 1984. Diarkibkan daripada yang asal (PDF) pada 2020-09-25. Dicapai pada 2021-07-27.
  4. ^ "UNCITRAL Arbitration Rules" (PDF). United Nations Commission on International Trade Law. Diarkibkan daripada yang asal (PDF) pada 2021-02-11. Dicapai pada 2021-07-27.
  5. ^ "Article 33 – Applicable law, amiable compositeur". UNCITRAL Arbitration Rules (1976) United Nations.

Bacaan lanjutSunting