Orang Ulu ialah suatu gelaran ciptaan politik untuk mengumpulkan kira-kira 27 kelompok etnik kecil dari suku kaum dayak tetapi berbeza di Sarawak, Malaysia dengan populasi di antara kurang 300 orang hingga lebih 25,000 orang. Orang Ulu bukan merupakan istilah rasmi dan tidak wujud dalam Perlembagaan Malaysia. Istilah ini dipopularkan oleh satu persatuan minoriti yang dibentuk pada 1969 dan dikenali sebagai "Persatuan Kebangsaan Orang Ulu" (OUNA).


Orang Ulu biasanya tinggal di rumah panjang yang dihiasi dengan mural dan ukiran kayu. Mereka juga terkenal dengan tatu terperinci manik mereka yang rumit. Orang Ulu dari suku ini juga dapat dikenali oleh muzik unik mereka - bunyi khas Sapeh mereka, kecapi berbentuk perahu yang dipetik, sebelumnya pada dua tali, sekarang biasanya pada empat tali.

Sebilangan besar suku Orang Ulu beragama Kristian. Walau bagaimanapun, agama tradisional lama masih diamalkan di beberapa kawasan. Puak-puak yang tergolong dalam kumpulan Ulu yang tinggal di sepanjang sempadan Malaysia Timur dan Kalimantan, Indonesia adalah: Kayan, Kenyah, Bahau, Seputan / Uheng Kereho, Aoheng / Penihing, Kajang, Kejaman, Punan, Ukit, Bukat, Penan, Lun Bawang, Lun Dayeh, Murut, Berawan dan Kelabit. Gelaran Orang Ulu, juga ditujukan khas kepada kaum-kaum tersebut kerana mereka mendiami di bahagian hulu Sungai Batang Rajang iaitu di Daerah Belaga.